Vera Vrolijk :: 01-09-1988 * 20-03-2003

Dit gedicht maakte Janet voor sinterklaasavond op 5 december 2004, omdat Vera ook bij ons sinterklaasfeest hoort, en dus niet mag ontbreken!

Een gedicht voor Vera 5 december 2004. Het tweede sinterklaasfeest zonder jou De tijd neemt óns op sleeptouw Terwijl jij geen tijd meer kent Wie weet waar jij nu bent? Vera, we missen je iedere dag We kunnen zonder jou niet verdergaan Elke herinnering brengt een glimlach Maar ook vaak een dikke traan We zoeken tijd, we zoeken woorden We zoeken muziek, en in alles rituelen We zoeken onszelf, in hele verre oorden We zoeken mensen om verdriet mee te delen We zoeken ruimte om verdriet te mogen uiten Maar weet je hoe vaak we ons hoofd stuiten? Wij zoeken hulp, dichtbij en ver Maar vinden het alleen bij jou, mooie ster! Vera, we kunnen jou niet stilzwijgen We kunnen er niet genoeg van krijgen Jouw naam te horen klinken En jouw ster te zien blinken Zie, de maan schijnt door de bomen Zie, Vera’s ster zal zeker komen! Jij zult erbij zijn deze avond Ik zie een mooie lach om jouw mond. Jij bent een engel die hier zweeft En ons iedere keer weer kracht geeft Stiekem tuur je door de ramen Zachtjes roep je ons bij name Twinkel, twinkel, grote ster! Ook al ben je dan zo ver.

Dit gedicht heeft Dafne, Vera's 8-jarige zusje, op 20 maart 2004 geschreven

Aan Vera. Vera,waarom jij die nou net dood moest gaan. Waarom jij op zo’n jonge leeftijd. Waarom jij die altijd zo’n lieve zus,dochter,vriendin,kleindochter,leerling en nog veel meer was.Waarom nou op je14e.Waarom nou jij.Waarom,er zijn te veel vragen om op te noemen. Waarom.We missen je,allemaal. Liefs Dafne en alle andere. Wees bij ons Vera waar we maar gaan en waar we maar staan.

Het volgende gedicht schreef Jonne, een vriend van Vera, voor ons. Hij weet hierin goed te verwoorden wat wij beleven.

Maanden, weken, dagen, uren, Allemaal voorbij gegaan. Toch leek dit jaar eeuwig te duren, Toch leek de tijd hier stil te staan. Zo vol van pijn en van verdriet, Maar toch zo leeg van binnen. Echt goeie woorden vind je niet, Waar moet je ook beginnen? Er zijn geen woorden voor dit leed, Geen pen die kan beschrijven, Wat onze Vera met ons deed, Waarom mocht zij niet blijven? Een vraag die ik vele malen stel, Maar eentje zonder antwoord. Toch weet ik één ding zeker wel, Dat God onze gebeden hoort. Gebeden waarin wij Hem vragen, Ons te helpen in dit lijden. En ook soms om ons te dragen, In donkere en zware tijden.

Het volgende gedicht is geschreven door Nelson Mandela, en spreekt mij erg aan, zeker als je weet wat hij heeft doorgemaakt in zijn leven.

Als de zon
Onze diepste angst is niet dat we onmachtig zouden zijn. Onze diepste angst betreft juist onze niet te meten kracht. Niet de duisternis, maar het licht in ons is wat we het meeste vrezen. We vragen onszelf af: ‘Wie ben ik wel om mezelf briljant, schitterend, begaafd, geweldig te achten?’ Maar waarom zou je dat niet zijn? Je bent een kind van God! Je dient de wereld niet door jezelf klein te houden. Er wordt geen licht verspreid als de mensen om je heen hun zekerheid ontlenen aan jouw kleinheid. We zijn bestemd om te stralen, zoals kinderen dat doen. We zijn geboren om de glorie Gods die in ons is te openbaren. Die glorie is niet slechts in enkelen, maar in ieder mens aanwezig. En als we ons licht laten schijnen, schept dat voor de ander de mogelijkheid hetzelfde te doen. Als we van onze diepste angst bevrijd zijn, zal alleen al onze nabijheid anderen bevrijden.

Het volgende gedicht kwam ik eens ergens tegen, en omdat er hoop uit spreekt, is het heel toepasselijk om ook hier te vermelden. Misschien geeft het jou een beetje troost.

Tranen
Liters tranen. Zoute tranen stromen als een oceaan overal waar mensen leven, die met mensen zijn begaan. Zoveel tranen om wat weg is, om een scheiding of de dood. Om een mens die je moet missen. Het verdriet is levensgroot. Zoveel tranen om je onmacht, om een fout of een gebrek. Om de woorden die je raken op die ene zwakke plek. Zoveel tranen om de dromen die niet uitgekomen zijn. Om de plannen die gestrand zijn op een ziekte. Om de pijn. Zoveel tranen om de wereld, om het onrecht, om de haat. Tranen om de brand te blussen die misschien nooit overgaat. Zoveel tranen op de aarde. En soms huilt de hemel mee. Regendruppels uit de wolken vloeien samen tot een zee. Regen maakt de aarde vruchtbaar. Anders krijg je een woestijn. Mensen, zouden onze tranen ook nog ergens goed voor zijn?

Sonnet
Hebben en zijn

In het leven zijn twee basale zaken Die de wereld en ons wezen raken En die met alles verbonden zijn Wij verwoorden het met hebben en zijn. Hebben is ego, is tijd, is hechten, Is verwerven, behouden en vechten. Zijn is geest, is tijdloos, is geven, Is liefde, is stromen, is leven. Hebben is bezit en uiterlijke macht. Zijn is bezinning en innerlijke kracht. Hebben is aarde, is hevig en hard. Zijn is hemel, is gevoel en is zacht. Hebben is kennis, is denken en rede. Zijn is het ervaren van vrijheid en vrede.
uit: Houden van jezelf, basis van geluk van Paul S.